Zere knieën bergop

Misschien had ik als Nederlander het gevoel dat ik wat recht moest zetten en dus zei ik ja op de vraag of ik zin had om te voetballen. Maar de bittere consequentie van mijn uitsloverij op dat koude veld op IJsland was dat de geplande tocht bergop vandaag niet door kon gaan. En zo, met een zere knie, gebonden aan krukken, werd Reykjavik voor mij nog kleiner dan het al is. Daarom lig ik nu op mijn hotelkamer de fysieke rust te pakken zodat ik morgen het vliegveld haal, om weer terug te vliegen naar Schiphol.

Die fysieke rust komt na een periode van mentale rust, die ik tot afgelopen maandag moest inlassen. Want met de kwetsbaarheid die ik draag gebeurt het soms dat ik compleet tot stilstand kom in verband met een sterk dalende stemming. In zo’n geval wordt mijn wereld pas echt klein en lukt mij dus helemaal niets meer.

Inmiddels gaat het mentaal de goede kant op met me, zeker nu het me weer beter lukt om mijn structuur en contacten te onderhouden. Het wrange is echter wel dat sommige relaties aanzienlijke schade oplopen gedurende zo’n periode van sterk gedaalde stemming. Want ook al snapt men dat het soms even wat minder kan zijn, het begrip zal vaak de teleurstelling niet overwinnen, even los van de vraag of dit terecht is.

De eerlijkheid noopt me te zeggen dat je in sommige gevallen ook niet van mensen kunt verwachten dat ze geduld met je blijven betrachten. En als je dan geluk hebt vertelt men je in persoon dat je het ze lastig maakt omdat je zogezegd je medemenselijke of professionele plicht niet kunt doen. Oprecht, en vanaf dan is ook elk weerwoord mosterd na de maaltijd. Helaas verneem je zoiets soms ook -heel onpersoonlijk- in het openbaar.

Uiteindelijk leer ik hiervan dat het een deugd is om goed naar jezelf te kijken en duidelijk bent als het bergafwaarts met je gaat. En juist dan geen dingen belooft die niet waar te maken zijn, ook al verlangt men dat wel van je. Zeker als je de route omhoog wilt vinden, want dan hangt die verantwoordelijkheid, om netjes, deskundig en zorgvuldig je belofte in te lossen, als lood om je nek. Dat resulteert bergop weer in zere knieën.