#snappieum

Een vriendelijke zuiderbuur nam afscheid na te zeggen dat hij nog wel even zou kijken of hij het Roma-theater op 12 december zou gaan halen. Niet veel cola en een plas later sta ik zelf ook weer op de straten van deze bonkige stad. Dit is dus Rotterdam, de stad van Hans, mijn oude collega die vlakbij de Oude Haven werkt. Eigenlijk ben ik op doorreis naar Utrecht, vanuit Delft, na een bezoekje ten kantore van mijn online boekhouder… Exact!

Langs de Coolsingel gluurt het schaalwaardige stadhuis over mijn schouders en Max Verstappen racet door mijn gedachten. Exact, mijn online boekhouder dus, is namelijk trotse sponsor van de vliegensvlugge nummer 33 die eerder aardde dan volwassen werd. En zonder het te weten heeft Max-Boss zelfs bemiddeld in ons gesprek dat volgde na een clusterbotsing, veroorzaakt door miscommunicatie en gebrek aan empathisch vermogen.

Maar ja, hoe boos ik ook was, Exact heeft zich natuurlijk ook niet al te netjes opgesteld. Overigens is dat allemaal uit de lucht hoor. Je staat verbaast als je ziet wat een ontmoeting teweeg kan brengen in een geautomatiseerd conglomeraat als Exact, dat dus meer klanten heeft dan Almere inwoners. Ineens zag ik de gezichten achter het werk, dat in 1984 als Epsilon in een garage begon, begin 21e eeuw tot grote hoogtes steeg, en nu ruim 3.200 handen bezighoudt.

Empathie is de sleutel in elk conflict. Want Raymond, van Exact dus, hoefde echt zijn divisie niet aan zijn lot over te laten om met ik-zei-de-gek in gesprek te gaan. Toch deed hij dat wel.

Kortom, we zijn weer dikke vrienden. Het is verder mijn stellige hoop dat Exact de sponsor van Max blijft en dat ze nog eens op een Ferrari staan, Raymond en de zijnen. En voor de mensen die zich afvragen waarom ik geen restituties van Exact overweeg? Ik heb met mijn volle verstand ja tegen ze gezegd. Niet helemaal onterecht, bleek vandaag. Een kwartje valt in Rotterdam. Empathie, het gaat nog eens heel groot worden. #snappieum

#snappieum