Run, VNG, Run! (3)

Een totale chaos is het niet te noemen, toch wordt ons team andermaal behoorlijk op de proef gesteld zodra team A en de ondersteuning (vijftien man, twee campers, een busje en een auto) vlak na half tien zaterdagavond op het Willibrordus-complex van GGZ-instelling Noord-Holland-Noord in Heiloo aankomen. Dit was helaas de laatste etappe van onze Nynke. Nynke, je bent een topper en je hebt die Afsluitdijk opgevreten!

In alle drukte die de toestromende campers en voertuigen van verschillende andere teams veroorzaken wordt het busje van team A aangereden. Bovendien ontstaat er een flinke logistieke uitdaging om in de alweer neerdalende regen team A snel hun maaltijd aan te bieden. Immers, rond twee uur ’s nachts zullen zij team B weer aflossen en in de tussentijd moeten zij ook aan de nachtrust zien te geraken.

Als tegen half één iedereen gegeten heeft en een slaapplekje plus willekeurige slaapzak gevonden heeft (dank je voor het lenen, Max!) keert de rust op het complex terug. Maar niet voor lang; de tracker die volgt waar onze lopers en fietsers zich bevinden kon ons tempo niet bijhouden en heeft het in Alkmaar begeven. Gelukkig is het Socialrun ServiceTeam snel ter plaatse om vervanging te bezorgen.

Onze nachtrust duurt welgeteld tot half zes, aangezien wij weer wakker gemaakt worden voor etappe 10, die loopt van Hoofddorp tot IJsselstein. Door alle vermoeidheid, de hectische nacht en navigatie- en communicatieproblemen bij aankomst bij de McDonalds in Hoofddorp stijgt de irritatie een beetje, maar er breekt -naast weer een regenbui- niets los.

De etappe verloopt verder wel erg voorspoedig. Mijn eigen runs gaan ook zo voorbij, ondanks wat lichte steken in mijn zij. Onderweg komen we Harry Gras tegen, een absolute kanjer en vakman, zo eentje die mensen op sleeptouw neemt en zelf ook zijn snor niet drukt als er hardgelopen moet worden. Dit alles voorkomt echter niet dat “Turbo” Minguel hem voorbij raast.

Tegen elf uur zijn alle irritaties als sneeuw voor de zon verdwenen. Deze maken plaats voor nog meer teamgeest en meligheid. Tot onze stomme verbazing zien we ineens team A bij ons laatste wisselpunt in IJsselstein staan, die wij dus nog niet verwacht hadden. Na de aflossing rijden we door naar ons laatste kamp waar we binnengehaald worden met een uitsmijter (al dan niet met kaas), en het duurt niet lang voordat deze geconsumeerd is.

En dan arriveren we op de kletsnatte Vliegbasis Soesterberg! Mijn conclusie na de Socialrun 2018? VNG staat voor wat zij zegt. Zij besloten mee te doen en klaarden de klus met geweldige lopers, geweldige ondersteuning en geweldige fietsers. Kortom, een geweldig team! En hoewel debutant VNG buitengewoon op de proef is gesteld en het team door alle tegenslag behoorlijk vatbaar was voor crises, bleef men immer respectvol naar elkaar en zodoende is niemand op elkaars tenen gaan staan. Uit eigen ervaring kan ik zeggen: daarvoor verdient het hele team alle lof!

Een speciaal woord van dank gaat naar Chantal, samen met Elske onze teamcaptain. Zij werd nog niet genoemd in deze blogs, maar heeft ons team echt door alle uitdagingen in deze zware tocht heen geloodst. Afgezien van twee minuutjes op de snelweg heeft ze helemaal niets van deze tocht gemist. Daadkrachtig zat ze ook boven op alles dat ons deze tocht uitdaging bood, en mede dankzij Chantal kwamen wij ruim voor op schema binnen. Überhaupt is dit pas de tweede keer dat ik -helemaal lopend- binnenkwam, dus dat zegt wel wat.  

Als ik begin aan het maken van de aftermovie rond ik mijn blog af. VNG, nogmaals dank: je was geweldig!