Run, Social Run! (1)

Het is half twee, vrijdagmiddag, en op vliegbasis Soesterberg zijn de meeste van de 36 deelnemende teams al vertrokken wanneer ik mijn opgewekte teamgenoten van team Psychosenet tref. Ik trek mijn teamtrui aan -dit jaar een maatje groter dan vorig jaar, helaas- en we stellen vast dat we helemaal compleet en klaar zijn. Dit is dus de start van de zesde jaarlijkse Social Run, georganiseerd door Samen Sterk Zonder Stigma.

De Social Run. Echt zo’n evenement waarvoor je vriendelijk bedankt, zodra je hoort over de route van ruim 550 km in iets meer dan twee dagen, de korte hazenslaapjes en de kille en schijnbaar eindeloze Afsluitdijk die in het donker bedwongen moet worden. Maar nadat ik éénmaal mee geweest was, in deze karavaan van hoop en herstel, waarin je de mooiste mensen tegenkomt en Nederland als niet anders ziet, was ik verkocht.

Aan de start is het weer een beetje aftasten, althans voor mij, want het meerendeel van ons team ken ik niet of nauwelijks. Eigenlijk precies zoals vorig jaar, toen ik meeging met het geweldige Groningse bedrijf DUNK, maar dat kwam toen al snel goed. En zo zal het ook dit jaar goed komen. Veel tijd om erover na te denken heb ik sowieso niet, want inmiddels is het bijna tijd voor de start.

Tegen tien voor half drie gaan we officieel van start. Subteam 1 gaat de eerste etappe van Soesterberg naar Garderen hardlopend afleggen, en wij, van de ondersteuning en Subteam 2 gaan vast vooruit om het kamp op te slaan waar de eerste aflossing gaat plaats vinden. Op camping de Hertshoorn maakt Aukje een heerlijke spaghetti, waarvan ik goed eet, aangezien ik vanaf een uur of zes ’s avonds tot half drie ’s nachts de tweede en de derde etappe bloggende en navigerende ga afleggen.

Terwijl we ons klaar maken voor de tweede etappe begint het ineens flink te stortregenen, maar gelukkig tempert het weer als we daadwerkelijk vertrekken. Ik ga voorin de bus zitten, naast chauffeuse Elisabeth, die niet alleen mijn chaffeurende teamgenote blijkt te zijn, maar ook de maatschappelijk werkster die mij acht jaar geleden tijdens een opname op de gesloten afdeling van het UMC Utrecht geholpen heeft orde te scheppen in een grote berg achterstallige administratie. Kleine wereld, zeker weten!

Etappe twee gaat razendsnel. Nog voor de avond valt hebben lopers Brenda, Katinka, Anne, Berta en Ronald elkaar al twee keer afgelost en zo razen we langs ons halfwaypoint, Paleis het Loo in Apeldoorn. Als we in Deventer aankomen zit het er, net als voor dit blog, bijna op voor subteam 2. Nou ja, voor een uurtje of vier dan. Slaap lekker allemaal en tot morgen 🙂