Zelf denk ik er al een tijdje aan, maar net zo moedig als mijn zussen ben ik niet. Althans, nog niet. Dus in het etablissement in de werfkelder brak het ijs tussen ons drie met een nieuwsgierige babbel over een tatoeage. Q&A kende ik verder niet, maar dat geeft niets. Integendeel. Voor onbekende mensen onder elkaar is het namelijk zelfs makkelijker om echt goede gesprekken te voeren. Want iets dat normaal gesproken te persoonlijk zou zijn deel je soepeler met iemand die je niet meer zult zien. Dus zo kwam ik wat meer te weten over Q&A, zo omschreven omdat zij bij elkaar horen én vraag en antwoord in ons gesprek zo lekker in balans waren. Q, een mooie en iets te snel wijs geworden dame van net aan 20, heeft zojuist haar lange krullen gedoneerd. Ze vertelt over het te vurige temperament dat ze zou bezitten. Ik kan er geen spatje van ontdekken. A, haar niet veel oudere vriend, betaalde een hoge prijs voor het vertrouwen van naasten maar koestert zijn geleerde lessen. Zo goed, dat hij de belangrijkste les -van Q- op zijn arm tatoeëerde. En oh ja, Q is in verwachting van A. Dat is dus heel goed nieuws voor hen, en voor ons kikkerlandje. Het piepjonge stel Q&A, voor wie steun van naasten geen vanzelfsprekendheid is, moet echter wel vanaf stap één beginnen. Stap maatschappelijke opvang. Gelukkig hebben we in Nederland de capaciteiten om mensen het eerste treetje te kunnen laten opklimmen, maar of ons kikkerlandje ook een wolk van een Q&A-tje ziet opgroeien hangt van net iets meer af. Niet van de liefde tussen vader en moeder in dit geval, dat zit degelijk snor. Wel is het voor Q&A belangrijk dat ze in hun toekomst kunnen blijven geloven, zoals dat voor ons allemaal geldt. Als wij niet in onszelf kunnen geloven, dan mogen we ook anderen niet kwalijk nemen dat zij zulks nalaten. Voor één keer gooi ik de comments open. Wens erop los. Voor Q&A, of voor wie dan ook. Alles dat lief is komt ongecensureerd langs de moderator!