La leggenda di Turbo Tom Rosa

Met een vette glimlach keek ik even op nadat ik mijn woorden van 20 januari jongst leden op Psychosenet teruglas: “Onzichtbaar zal Tom Dumoulin niet zijn. Nek aan nek richting de eindstreep zullen zijn noeste trainingen deze Giro d’Italia dat kleine verschil gaan maken. In zijn wereld is de rest van het veld namelijk nooit ver weg.”

Eigenlijk hoef je geen Mart Smeets te heten om vooraf te weten dat een geweldenaar als Tom Dumoulin in staat is om grote wielerrondes te winnen. Dus zelfs al werd het -heel erg- nek aan nek richting de eindstreep, een echte grote voorspelling was het niet. Bovendien was het ook meer een voorgevoel dat ik onder woorden bracht.

Uiteraard is het nog altijd veel moeilijker om de Giro daadwerkelijk te winnen dan in januari de winnaar aan te wijzen. Maar Tom van de Sunweb deed het. En hoe! Wat heeft die man geheerst tijdens deze ronde van Italië. Terecht stelden zijn concurrenten, Nibali en Quintana, twee van de allersterkste renners, dat Dumoulin simpelweg te sterk was.

Eigenlijk kon dit duo, dat normaal gesproken ook in de Tour de France aanspraak maakt op de overwinning, de renner uit Maastricht nooit echt van zich afschudden. In de bergen niet, want op het vlakke reed Tom hen zoek. Tom moest eerst letterlijk een paar minuten in een berm gaan zitten alvorens ze echt tot een gevaarlijke aanval kwamen.

Maar hoe heerlijk is het om nu eens als Nederlander te zeggen dat finishplaats Milaan voor iedereen met roze aspiraties -behalve onze zegevierende landgenoot- precies één etappe te ver was? Want zo ging de maglia rosa naar Maastricht en werd de legende van Turbo Tom geschreven. Op het zure zilver van de Olympische Spelen smeedde hij nu zuiver goud, in de vorm van een onvervalste Trofeo Senza Fine.

Tom Dumoulin, tot slot, van harte gefeliciteerd met deze geweldige overwinning! En bedankt, heel erg bedankt, dat je deze Ajacied -in de week waarin weer alles zilver leek te worden- de lach op het gezicht terug toverde. En ik weet, net als Mart Smeets en ons hele land, dat je op de fiets tot alles in staat bent. Zelfs al is Parijs nog ver 😉