Exact 442 jaar en 1 maand geleden werd op 23 januari 1579 alhier in mijn thuis-stadsie de Unie van Utrecht ondertekend. Nee, ik ben echt geen historicus, maar wel weet ik wel dit een zeer belangrijke gebeurtenis was in de Nederlandse geschiedenis. Want het was bij deze gelegenheid dat een flinke kluit van de verschillende Nederlandse gewesten (met een behoorlijke oorlogsgeschiedenis) de handen ineen sloegen om gezamenlijk om de machtige Spaanse overheersing tegenwicht te gaan bieden.

Met succes dus, want de Spanjaarden werden uiteindelijk verdreven en het bewijs geleverd dat er een ongelooflijke (vredes)kracht van vereniging uit gaat. Het verbaast me daarom altijd oprecht als ik hoor hoeveel weerstand er is tegen het -wat mij betreft zou moeten zijn- hedendaagse equivalent van die politieke vereniging uit 1579: De Europese Unie. Zeker omdat er zoveel vrede en welvaart met deze unie gepaard gaat. Natuurlijk, daar valt nog wel iets op af te dingen, maar absoluut niet te negeren of sterker nog: te ontkennen.

Helaas doen een aantal prominente politieke partijen in Nederland dat wel. Zowel bij de SP, ver op links, als bij FVD/PVV, ver op rechts, zijn de roepen om Nexits en terugkeer naar guldens niet van de lucht. Dat is werkelijk een nostalgische illusie en bovendien een gruwelijke miskenning van het feit dat de wereld verandert en vooruit gaat. Deze partijen willen als het ware in z’n achteruit de toekomst tegemoet rijden. En dat kan ons duur komen te staan. Echt, zeg me: wat heb je aan een praktisch lokale munt als de gulden terwijl de -voor Nederland van levensbelang zijnde- handel verder globaliseert? 

Zeg me ook: wat wij hebben we aan een politieke afschaling -als Nexit- in een tijd waarin geo-politieke machtsverhoudingen opschalen? Want zeker is: de tijd waarin de Verenigde Staten alleen de wereldorde dicteerde lijkt voorbij. Conflicten rondom China, Rusland en verschillende Islamitische landen tonen volgens mij dan ook aan dat de VS de orde niet meer eigenhandig kan handhaven. Of wil handhaven, zoals de 74 miljoen Trump & America First-stemmers wel duidelijk gemaakt hebben.  

Met andere woorden: nu de wereld verandert van een monopolistische orde in een oligarchische orde is het belangrijk om een stevige stem in die orde te hebben of krijgen. Maar hebben wij die als kikkerlandje? Ik durf te stellen van niet. Maar dat geldt niet alleen voor ons. Want ook grotere Europese landen als Italië, Spanje en zelfs Frankrijk en Duitsland kunnen volgens mij individueel geen tegenwicht bieden aan nieuwe wereldmachten als bijvoorbeeld China. Nu al niet, laat staan over een jaar of twintig tot dertig.

Kortom, ik geloof dat het nu -meer dan ooit- echt tijd wordt dat Nederland kiest voor verdere Europese vereniging om zo de belangen van ons en ons continent zelf te kunnen verdedigen in plaats van leunen en vertrouwen op de trans-atlantische vriendschap met de VS die onder Trump bovendien dus ernstig beschadigd is geraakt. Meer dan ooit staan we voor de keus om te kiezen voor Europese aandikking of als straks als verdeelde, individuele slanke dennen de economische of politieke ring uitgeduwd te worden door een van de nieuwe globale sumo’s die daartoe echt niet zullen aarzelen zodra ze er zelf beter van worden. 

Lang verhaal kort: de komende verkiezingen stem ik op een partij die het hardst werkt aan één Europees politiek perspectief. En nee, die partij is dus niet D66. D66 probeert al decennia matig succesvol de Nederlandse boom naast alle andere Europese bomen te zetten, met als huidig resultaat een Frankenstein-bos met andersoortige en klein tot middelgrote bomen die elkaar zonlicht en voeding blijven ontnemen. 

Nee, ik stem 17 maart aanstaande voor een veelbelovende Europese politieke wortel waaruit één van de allergrootste bomen ter wereld kan groeien en waarvan de (van globale formaten) vruchten in alle Europese landen terecht zullen komen. Daarom kleur ik bij de komende verkiezingen lijst 17 nummer 2 rood. Want het programma van Volt en Nilüfer Gündogan is nagenoeg precies wat ik wens. En dan te bedenken dat mijn wens voor een Europese toekomst de gedachte van de Unie van Utrecht als vader heeft. Zie hier: ook politiek ben ik weer thuis.