Ik ben veilig

Utrecht, 7 november 2016

Twee jaar en één dag geleden schreef ik mijn lustrumbrief aan P. Hier even een dikke *spoileralert*, want in deze brief, aan mijn Psychose, beschreef ik mijn liefde voor het zogezegde onheil dat mij overkwam. Vooropgesteld, ik wil de ernst van een psychose op geen enkele manier bagataliseren. Door haar voelde ik mij extreem onveilig bovendien. Wel heeft mijn psychose mij -in waanzinnige metaforen- verteld in welke hoeken van mijn geest al jaren de onrust uitgebroken was. Laat Van Fenema lekker kletsen, het is voor mij dus allesbehalve een zinloze gedachtenverwarring geweest. Na jaren van arbeid in de financiële wereld zelfs broodnodige variatie, carrieregewijs. Ik begon ook een bureau. En nimmer vergat ik de oude wijsheden, van de nog oudere Beurs; kom terug in september. Het kon allemaal niet voorkomen dat ik op zoek bleef. En soms vergat ik zelf dat herstel juist in teleurstellingen zit. Ik stopte tevergeefs, maar dus per sé niet zonder succes, met pillen, en van tabakszalvers moet ik niets meer hebben. Met Stan deelde ik mijn extra pittige mosselen, nieuwe rondes, nieuwe kansen kwamen daarna. Gelukkig zit er ook een sprankje genie in deze gestoorde post. Want één antwoord, precies zeven jaar en één dag later, roept weer duizenden vragen op. Geen punt. Dat antwoord is namelijk: ik ben veilig.

Extra noot: die hond heet Jackie en is zo’n -uit Portugal geadopteerde- rakker die overdag workshops mollen vangen geeft en ‘s nachts even drie momenten bij je eenzame ziel komt snuffelen of alles okay gaat. Hij is niet van mij, en zeker niet te koop.