Hoogstens een nieuw begin

Vorige week kreeg ik een nieuw contract van top-werkgever Hogeschool Utrecht door mijn brievenbus gedrukt. Het is natuurlijk altijd fijn om het vertrouwen in je professionele vaardigheden verlengd te zien, maar deze keer was dat extra-extra fijn. In verband met een flinke psychotische ontregeling en een -vrijwillige- opname was ik het vertrouwen in mezelf en mijn toekomst de afgelopen periode namelijk behoorlijk kwijt geraakt. 

Want ruim 8,5 jaar nadat ik voor het eerst van een spreekwoordelijke geestelijke ladder afkletterde was het op 15 april voor de tweede keer goed mis. Du moment dat het gebeurde had ik allerlei verklaringen voor het psychische onheil dat mij overkwam; het waren zij, hen, hullie en zullie (jullie weten wie jullie zijn -x-) die het hadden gedaan. Maar eenmaal klaar met die vingerwijzerij was ik bij mezelf geëindigd en dat was een hardere klap was dan de ontregeling zelf.

Echt waar, het is vreselijk te weten dat je jezelf moet aankijken terwijl je de mensen die je het meest liefhebt gewantrouwd hebt alsook voor rotte vis en criminelen uitmaakte. Zeker als die overtuigingen zo groot waren dat je ze bij de politie wilde gaan aangeven. Dank wie dies zijt realiseerde ik me dat ik eenzaam en alleen was toen ik onderweg naar bureau Paardenveld langs een muurschildering van mijn held JC liep. 

Logischerwijs verscheen er pas licht aan het eind van de tunnel toen ik me weer verbond met de mensen waarmee ik “samen” vorm. Een hoop spijt, schuld, schaamte en gelukkig ook vergeving verder kan en mag ik gelukkig weer denken aan een interview over mijn eerste psychose, dat ik ooit aan Psychosenet gaf. Daarin zei ik dat mijn psychose niet het einde was, hoogstens een nieuw begin. Nu wil ik mezelf niet op de borst kloppen, toch put ik hoop uit wat ik toen zei en laat ik daarom vooral Psychosenet bedanken voor het feit dat zij dit mogelijk hebben gemaakt.   

Hoewel deze psychotische episode een stuk ernstiger was dan de eerste, verloopt mijn herstel veel spoediger dan 8,5 jaar geleden. Ondanks dat ik destijds geen dierbare vrienden en familie kwijtraakte stond deze toen wel in het teken van heftige rouw, omdat ik met mijn baan een hele identiteit verloor, misschien zelfs wel een heel leven. Vandaag de dag is het verlies veel milder; mijn dierbaren zijn er nog steeds én ik hoor nog steeds bij Hogeschool Utrecht, Veerkrachtfabriek en de Socialrun. 

En dat, familie, vrienden, kennissen, collega’s en lezers, dat is iets waar ik intens dankbaar voor ben, zo lang als ik toerekeningsvatbaar en geestelijk gezond ben.