Foto: met dank aan Arkin

Het Socialrun-effect

Alweer ruim een jaar geleden deelde ik over iets dat mij destijds echt eenzaam maakte. Want in een blogje schreef ik over mijn o-zo hardnekkige rookgewoonte, of beter gezegd: mijn cannabis-verslaving. Nou inderdaad, niet echt een ideaal gegeven als je, zoals ik, kwetsbaar bent voor psychoses. Daarom ging ik, gesteund door onder andere Anne en Frank, de strijd met de roker in mezelf daarna maar aan. Helaas moest ik nog geen twee weken later al een psychotische dreun op mijn neus incasseren.  

Verrassend genoeg had niet het blowen, maar de onthouding ervan mij weer psychotisch gemaakt. Samen met andere factoren hoor, waar ik nu maar even niemand mee zal vervelen. Hoe dan ook was dit wel een flinke streep door mijn rekening, niet in de laatste plaats omdat je, als je herstelt van een psychose, je zo extra-extra alleen kunt voelen. Het gevolg daarvan was dat mijn verslaving snel weer de kop opstak, want serieus, in mijn geval maakt verslaving eenzaam maar eenzaam ook verslaafd. 

Dan nu fast forward naar het goede nieuws. Inmiddels ben ik alweer maanden van het blowen af, en intussen heb ik daarbij de alcohol ook maar meteen afgezworen. Want ja, al heb ik drank nooit misbruikt, van het één komt in bij mij vaak ook het ander, en spijtig genoeg is dat wijsheid die op meerdere ervaringen gestoeld is, so to say. 

Het laat zich raden dat dit alles makkelijker opgeschreven is dan gedaan. En dat is nog zacht uitgedrukt want het doorbreken van de ijzersterke patronen van verslaving is gewoon keiharde arbeid. Gelukkig is mijn loon na maanden werk dat ik mij geestelijk veel gezonder voel en bovendien begin te begrijpen wat daaraan bijdraagt. Structureel (gezond) koken en bewegen gaat nu eenmaal een stuk beter als je niet apathisch en in de rook op een bank hangt.

Overigens kende ik dit gevoel wel al een klein beetje, aangezien ik al jarenlang meedoe aan een evenement dat ik stug als EPISCH blijf omschrijven. Immers, in de 555 kilometer lange Socialrun wordt veel bewogen en gezond gegeten. Maar dat is op z’n best slechts een halve verklaring voor het feit dat ik mij bij thuiskomst na dit evenement altijd veel beter dan gemiddeld voelde en langer dan gebruikelijk van de cannabis af kon blijven. 

Immers, veel belangrijker in dat Socialrun-effect is de overvloed aan sociale contacten die komt kijken bij deelname aan het evenement dat zijn naam dubbel en dwars verdient. Want zoals eenzaam verslaafd maakt, zo maakt (goed) gezelschap ook nuchter en gezond. Althans, voor mij dan, maar het zou me niet verbazen als dit voor meer mensen (lees: kuddedieren) geldt.

Uiteraard kun je denken dat dit allemaal voor de hand ligt en dat ik dit zeg en vind omdat ik dat moet, aangezien ik een van de ambassadeurs ben van de Socialrun. Maar volgens mij is het precies andersom. Volgens mij mocht ik ambassadeur worden, juist omdat ik deze dingen allemaal oprecht en uit eigen ervaring kan zeggen. Iets met na schade en schande, wijsheid en daarna toch ook trots zijn.

Nu, veertig teams en ruim duizend Socialrun-deelnemers tellen, net als ik, vol verwachting de dagen tot 20 september aanstaande af. Want dan geeft staatssecretaris Paul Blokhuis het startschot voor de Socialrun 2019. Betere weersomstandigheden dan vorig jaar zijn sowieso gegarandeerd en het Socialrun-effect is iedereen gegund. Hollend gaan we samen richting Soesterberg de eenzaamheid voorbij. #meedoeniswinnen. 

Foto: met dank aan Arkin