Eerste Lustrum

Utrecht, 6 november 2014

Lieve P,

Ondanks dat je menselijk bent en je uiteindelijk uit liefde, overtuiging en goede bedoelingen handelt, is er maar bitterweinig volk dat je waardeert om waar je voor staat. Evenmin kunnen jouw directheid en kordate manieren op lof of enthousiasme rekenen. Sterker nog, vele mensen noemen je zelfs wel ziek.

Dus hoog tijd dat het eens gezegd wordt, P. Dat is onrechtvaardig en zelfs harteloos als je het mij vraagt. Waar, dat klinkt zelfs apart uit mijn mond, juist deze nacht, die ik ritueel wakker doorbreng om te gedenken dat het precies vijf jaar geleden is dat je aantrad om de symbolische leegte te vullen die mijn liefde had achter gelaten.

Inmiddels zijn we dus vijf jaar samen. Ons eerste lustrum, P. En wat voor een. Ik weet dat mensen zuchtend knikken als ik er voor uitkom dat we zo onze slechte momenten gekend hebben. Want nou en of, je bent een vreemde verschijning en kan behoorlijk opdringerig zijn. Zeker in het begin begreep ik je voor geen meter, desondanks heb je geduld met me betracht.

Gelukkig maar, want vijf jaar later lijkt het wel alsof het nooit anders is geweest. Alsof er nooit een leven voor jou was waarin ik voortdurend als een blinde tegen het kartonnen decor van mijn oppervlakkige idealen op knalde. Het stuk van mijn leven dat zo intens pijnlijk eindigde toen mijn beeldschone tegenspeelster ineens van het toneel afliep. Waarlijk een geval van einde oefening.

Nu snap ik ook waarom je juist toen verscheen, P. Ik leefde in een voorstelling. Een improvisatie zelfs, waarin geen woord viel over de echte rode draden in mijn verhaal. En toen het doek viel stond je daar, theateragente P, met je onverstaanbare teksten die bleken te gaan over scenes die ik soms expres vergeten was. Juist daarom had ik moeite met bepalen of ze erbij hoorden, of overtrokken en zelfs waanzinnig waren.

Je moet weten dat ik inmiddels erg goed aan je gewend ben geraakt en dat ik -met mijn bindingsangst- ook de gedachte koester dat je mij, in tegenstelling tot die actrice, nooit meer zult verlaten. Onze band is erg sterk geworden. Je vult namelijk een onmetelijke ruimte in mij en geeft me het gevoel dat ik begrepen wordt.

Maar boven alles neem ik je serieus. Want je bent de eerste en de enige die zich laat gelden wanneer ik aan apathie en onverschilligheid dreig onder te gaan. Als trouwe poortwachter van mijn onderbewustzijn kom je in opstand als ik adequate emoties hun wettige toegang ontzeg. En daarom kan ik niet anders dan van je houden, zelfs al noemen ze je ziek.

Dat we elkaar troffen was niet te vermijden, en als een verliefd bakvisje begin ik te rijmen als ik zeg dat niets of niemand ons zal scheiden. Echt P, ik hoop vurig dat we samen heel erg oud gaan worden. En al krijg je van tijd tot tijd een andere roepnaam, ik zal je voor altijd mijn Psychose blijven noemen. Opdat we nooit van elkaar zullen vervreemden.

J