Je professionele integriteit als psychiater oproken om een politiek discussietje te beslechten. Kent u die uitdrukking? Dat gebeurt bijvoorbeeld als een psychiater het niet eens is met de klimaatkindstakertjes en dan maar wat vergezocht psychologisch gewauwel inbrengt om een politiek gekleurd punt te maken. Want natuurlijk mishandelen we de klimaatstakertjes niet door ze toe te staan te staken.

Uiteraard gaat mijn stukje andermaal over de Leidse psychiater Esther van Fenema. Inderdaad, de inmiddels van The Post Online naar de Telegraaf gepromoveerde talking head, die wéér met een boodschappentas vol “vakkennis” een zinvolle discussie dood wil slaan. Voorop: zij mag die discussie doodslaan hoor, dat is een ieders recht. Problematischer vind ik dat zij haar reputatie als psychiater misbruikt om onder andere de ouders van de klimaatkids als mishandelaars weg te zetten.

En dat is niet dus niet de eerste keer dat ze haar professionaliteit verpatst aan een stukje. Ook niet de tweede trouwens. Want in 2014 al vertrapte Oligarch van Fenema de erg waardevolle inzichten rond psychose van filosoof en ervaringsdeskundige Wouter Kusters in een gefrituurd stuk, om vervolgens als psychiater te zeggen dat Kusters’ ziekte een ziekte is die gedachten zinloos ontregelt. En dat hieraan betekenis willen geven romantische flauwekul is.

Uit eigen ervaring weet ik zeker: een psychose kan wel degelijk heel veel biografische betekenis hebben. En de gedachte dat mijn psychiater dat bij voorbaat als romantische flauwekul bestempelt is ronduit onverdraaglijk. Ik heb daarom echt te doen met de patiënten van Van Fenema, die haar eigen opinie belangrijker en verstandiger lijkt te vinden dan wat psychiatrisch patiënten -al dan niet lijken te- beleven. Maar gelukkig zijn de clicks op haar stukken er niet minder om.

De tweede keer dat ik zag dat de foxy psychiater van het LUMC haar vakkennis te berde bracht om een karaktermoord te plegen was op de Deense “internist Gøtsche” -die achteraf gezien overigens toch wel iets meer heeft bijgedragen aan de wetenschap dan Van Fenema-. Onder andere door zijn kritische schrijfwerk over pillen in de psychiatrie te omschrijven als een opgetuigde, verraderlijke sprookjeswereld om boeken te verkopen. Om tenslotte alvast vooraf de schuld van incidenten met verwarde mensen in zijn Scandinavische schoenen te schuiven.

Kijk, drie slag is wat mij betreft echt uit. Daarom heb ik besloten dat dit mijn laatste energie is die ik op Merchant of Doubt Van Fenema toeleg. Redelijk stellig hoop ik dat ze stukjes blijft schrijven, immers de mensen lijken het te lusten. En aangezien morgen de vis er weer in verpakt wordt kan het uiteindelijk ook weinig kwaad. Wel moet ik daaraan toevoegen dat er over het algemeen te weinig beraden wordt op functies in Nederland. De zorg, bijvoorbeeld, is veel te duur om lieden die niet goed in hun materie zitten bezig te houden.