Do Ask, Do Tell

Gelukkig is het nog een kleine zes maanden voor de Socialrun begint, want na het bestijgen van alle trappen in het spectaculaire pand van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) was ik toch wel buiten adem. Enkele ogenblikken later stond ik hijgend op een zeepkist, voor een groep van ongeveer 100 mensen, die allemaal zagen hoe ik naar lucht en woorden hapte.

Op dit moment kan ik overigens wel in één teug zeggen dat ik deze morgen naar Den Haag ben gekomen om de mensen van de VNG te vertellen over het evenement dat ik stug als episch blijf omschrijven. Want ja, de Socialrun is een non-stop estafetterun van 555 km, een flink rondje IJsselmeer -zeg maar-. En ja, dat is episch, niet in de laatste plaats om de geweldige indrukken van ons mooie land die je onderweg opdoet.

Als ik mijn adem weer gevonden heb kom ik toe aan het het waarom van de Socialrun en mijn deelname eraan. Nadat ik in 2009 psychotisch werd en net als honderdduizenden anderen in Nederland psychiatrisch patiënt werd merkte ik gelijk dat ik daarover beter kon zwijgen. Mijn manager ging voorop in het advies om m’n eigen reputatie toch vooral geen schade toe te brengen door openheid van zaken te geven.

Het deed mij heel erg denken aan het principe van don’t ask, don’t tell, dat voor homo’s en lesbiennes in het Amerikaanse leger geldt. In feite wordt daarmee tegen de mensen die het betreft gezegd: je mag hier wel zijn, maar wie jij bent of wat jij hebt is niet okay.

Niet alleen is dit buitengewoon kwetsend, het is ook zand in de motor van mensen die met hun diversiteit of hun kwetsbaarheid moeten leren omgaan. Zeker als het gaat om herstellen van psychische problemen zijn begrip en steun van anderen onmisbare elementen. Zonder begrip en steun van “de kudde” worden prognoses rondom psychische klachten bovendien een stuk slechter.

De moeder van al deze contraproductieve principes heet overigens stigma. De vooroordelen die wij hebben over psychiatrisch patiënten bepalen dat we op deze manier met hen omgaan. Alsof psychiatrisch patiënten onvoorspelbaar zijn, gevaarlijk of besmettelijk zelfs. Het ultieme gevolg is -schrijnend genoeg- dat de mensen die het betreft kunnen vervallen tot (extreme) eenzaamheid, omdat ze haarfijn aanvoelen dat ze er niet bij horen.

Zo bezien is stigma is dus heel erg schadelijk voor de gezondheid, maar helaas niet met geld uit de wereld te krijgen. Gelukkig wel met begrip, openheid en verhalen, en daarom ben ik zo’n fan van de Socialrun. Onder het motto #meedoeniswinnen en met de missie #iedereenbewogen trekken we in een weekend rond het IJsselmeer om onze anti-stigma boodschap te verkondigen.

Nu, wat heeft VNG hier mee te maken? Nou, het is mij een grote eer om me tijdens de komende editie van de Socialrun aan te sluiten bij het bevlogen team van de Vereniging waarin alle gemeenten in Nederland zijn vertegenwoordigd. TeamVNG durft het aan, met een team waarin symbolisch heel Nederland vertegenwoordigd zal zijn.

Dat wordt dus lachen, afzien, huilen, schreeuwen, genieten, klagen en bovenal FINISHEN in het weekend van 21-22-23 september! Intussen ga ik jullie goed op de hoogte houden van onze vorderingen!

P.s. Ben je burgemeester? Goed voorbeeld doet volgen 😉