Desnoods de tondeuse

Het duurde afgelopen zaterdag in Lelystad niet bijster lang voordat de boute maar rake diagnose gesteld werd. De “coupe 15e jaars” (student) waarmee ik op het verjaardagspartijtje aankwam was inderdaad rijp voor de schaar, en dat er daarbij, gegeven mijn zwarte outfit, gegist werd naar de toestand van mijn kapper lag voor de hand. Heerlijk, om weer terug te zijn in de Polderhoofdstad, waar pretentie én isolement met een enkele opmerking de nek om wordt gedraaid. 

Echt, ik had m’n OV-fiets nog niet gestald of mij was al (komisch) duidelijk gemaakt dat ik nog steeds niet moet denken dat ik speciaal-bijzonder ben noch dat ik er niet bij hoor. Eigenlijk precies wat je nodig hebt als je na een psychische crisis een nieuw begin probeert te maken en je soms nog wel eens kunt worden overvallen door een gevoel dat je daardoor een freak-of-nature of een zieke éénling bent. 

Toegegeven, dit was het verjaardagpartijtje van Riley, die zijn eerste verjaardag vierde en de zoon is van vrienden die ik tot mijn allerbeste reken. Dan is het al sneller vanzelfsprekend dat je “erbij” hoort, maar zeker is dat dit gevoel echt het allerbeste medicijn is tegen een verward brein, daar was ik, en ben ik van overtuigd. Dus nee, die Jules Tielens kletst niet uit zijn nek in het Algemeen Dagblad van eveneens afgelopen zaterdag, dat zeker de moeite waard is om te lezen.

Naast dat Tielens aanstipt dat kameraadschap en verbondenheid net zo belangrijk zijn als pillen en therapie slaat hij meer spijkers met koppen. Zo stelt hij -gefrustreerd- vast dat psychiatrisch patiënten soms meer psychiaters zien dan dat zij vingers aan hun handen hebben, hetgeen bizar genoeg klopt, maar ook dat mensen met kwetsbaarheden als de mijne zelf de plicht dragen iets van het herstel te maken. 

Overigens is meedoen aan de Socialrun een hele effectieve -en geweldige!- manier om deze plicht te dragen. Want niet alleen is een estafetterun van 555 km in 48 uur een kwestie van veel beweging, het is ook dé manier om te zeggen maar vooral te ervaren dat iedereen -ook de mens met een psychische kwetsbaarheden- erbij hoort. Zelf ga ik dit jaar voor de vijfde keer meedoen, en dus winnen, ditmaal met team Vereniging Nederlandse Gemeenten.

Iets dat zeker geen plicht is, maar wel de moeite waard, is een bezoekje aan de website van de Socialrun. Hierop staan de inmiddels 32 teams (and counting…) die dit evenement niet alleen mogelijk maar ook EPISCH maken. En oh ja, er kunnen kilometertjes gesponsord worden. Al voor 5 euro. Zelf heb ik alvast wat van mijn gespaarde kappersgeld aan team Zuyderland GGZ overgemaakt. En als de teller van VNG op nul blijft staan pak ik desnoods de tondeuse!