Kort na mijn ontslag en thuiskomst krijg ik visite van Carlijn. Tegenover me, aan de eettafel, vertelt ze over een bijzonder inzicht dat zij pas geleden kreeg, in haar verder relatief korte leven. Carlijn Mol moet nog 22 worden, maar heeft toch al tamelijk wat levenservaring opgedaan. Net als ik is ze opgenomen geweest in het UMC Utrecht, alhoewel zij vijf jaar geleden op de jeugdafdeling zat, in verband met depressie en borderline-problematiek.

Inmiddels is depressie een onderwerp dat steeds meer bespreekbaar wordt, in tegenstelling tot borderline, een aandoening waarover veel mensen die ermee te maken krijgen liever niet praten. Voor Carlijn ligt dat helemaal anders; zij werkt namelijk als (zelfstandig) ervaringsdeskundige, waardoor ze volledig open is over haar aandoening. Zo open zelfs, dat ze meerdere keren op nationale televisie uitkwam voor haar diagnose borderline.

Dat inzicht waar Carlijn me over wil vertellen kreeg ze in de gesprekken die ze in het UMC Utrecht voerde met een meisje dat in een soortgelijke situatie zit als zij vijf jaar geleden zat. Al tijdens haar eigen verblijf in het ziekenhuis voelde Carlijn de behoefte om andere mensen die opgenomen waren advies te geven en te helpen, echter snapte ze destijds wel dat ze toen niet in de positie was om dit ook daadwerkelijk te doen.

Maar dat is nu veranderd. Nu kan Carlijn op haar opname terugkijken en door haar onvervalste ervaringskennis echt met haar gesprekspartner meeleven. Omdat ze dus dat vervelende gevoel begrijpt, dat je kunt krijgen als behandelaren -goed bedoeld- een mouw aan jouw “situatie” proberen te passen. Bijvoorbeeld als ze hameren op wat er nu gedaan kan worden en oplossingen bieden waar jij, als patiënt, zelf nog niet zo goed in kan geloven.

Tenslotte zit je als patiënt gevoelsmatig klem tussen vier muren, in een situatie die ronduit klote is. Carlijn weet door haar ervaringen hoe lastig het kan zijn om in zo’n positie bij je gevoel te kunnen en deze op een goede manier te uiten. Dé manier voor Carlijn om dit te doen was het opschrijven van haar (zeer zwaarmoedige) gedachten. Uiteindelijk kwam ze erachter dat een goede wisselwerking met behandelaren ook juist een totaal nieuw perspectief kan bieden.

Immers, het was een behandelaar die haar vroeg om ook eens teksten te gaan schrijven over andere thema’s in haar leven. En aan de hand van deze teksten ging ze op haar kamer aan de slag met muziek. Carlijn merkte dat het papier haar begreep en dat het maken van muziek helend voor haar was. Plus een erg goede combinatie met één van haar andere vaardigheden; het monteren van (muziek)video’s, iets dat Carlijn al sinds haar 13e doet.

Vanavond brengt Carlijn Mol in het Julianapark in Utrecht officieel haar eerste solo-EP uit die luistert naar de titel: Wie Ik Geworden Ben. De muziek op haar EP is het tegenwicht aan alle zware gedachten en gevoelens die ze onder andere tijdens haar opname heeft ervaren en opgeschreven heeft. Het contrast met vijf jaar lijkt overduidelijk en dan komt dat bijzondere inzicht komt op tafel, verdrietig en hoopvol tegelijk:

“Het meisje van vijf jaar geleden had het meisje van nu hard uitgelachen als het meisje van nu aan het meisje van vijf jaar geleden zou vertellen wat het meisje van nu allemaal gedaan heeft.”

Wie Ik Geworden Ben is inmiddels te beluisteren op Spotify en Apple Music.