Met dank aan Anne* regende het afgelopen donderdag meldingen op je telefoon. Want de krant schreef over je. Over je bijzondere verhaal en de premiere van de film, waardoor je drie jaar samen met Ingrid, Joyce en Chester naar deze dag toegeleefd hebt. Ja, het gaf je een ongewoon goed gevoel voelde je, net als dat je rekening hield met het feit dat dit met jouw kwetsbaarheid ook iets was waarvoor je waakzaam moest zijn. Gelukkig heb je anders dan anders op intense dagen nooit de behoefte gevoeld een categorie vijf woordenorkaan te ontketenen. Dat was een goed teken wist je. De volgende ochtend zat je achter je laptop, terwijl je opkeek naar de top van de boom in de tuin van je buur, naar het gebroken zonlicht waarin schimmen van flora je gedachten kaapten. Op je scherm las je dat pijn door het familiesysteem reist tot iemand bereid is om het te voelen. En daarmee het pad vrij maakt voor komende generaties. Deze rake quote was zeker niet van je zelf, om er maar even mee voor de Sonja Bakker te komen. Je kon je wel inleven wat de waarde van dit perspectief is, want het zet jou en hen die de geestelijke pijn pijn voelen wel in een ander daglicht dan het zoeklicht dat de maatschappij op “gekken” of “gestoorden” zet. En zolang het tegendeel niet wetenschappelijk bewezen was viel het ook niet uit te sluiten besloot je. Je hebt jezelf ook afgevraagd waarom het algoritme van de social media je juist deze tekst serveerde, één dag nadat je de brandstof voor veel van jouw pijn en verdriet over het grote scherm had gegoten. Glimlachend realiseerde je jezelf niet veel later dat je dat misschien toch echt liever niet wilde weten. Want in zulke diepe sloten liggen haaien op de loer, met tanden van paranoia die veel minder van jou overlaten dan van Freek Lucky Vonk I. Ongeveer tien jaar geleden was jij de ongelukkige, en lag je op dat bed, geestelijk aan stukken gereten, stabiliserend onder de warme vleugels van moeke UMC. De hitte van een vlammenwerper sloeg over je heen toen je riep: liever dood dan schizofreen. Een schreeuw van angst waarvoor je je nu schaamt bekende je daarna altijd meteen. Want labels zijn voor kleding en koeien, en daarin had jij denk ik ook gelijk. Er bleef na die quote echter wel een vraag over, en het antwoord daarop was misschien wat minder fijn. De vraag bleef: waarom deze vijftien minuten van shine op een blauwe donderdag in september? Nog sneller dan Anne* promoveert het antwoord uit haar gedachte. Ze zou zeggen omdat ik je zeggen wil: jochie, omdat je vergaan bent van de pijn, en de tijd daar is om er licht op te laten schijnen.

* Anne Marsman promoveert 3 november met haar proefschrift “Beyond dis-ease and dis-order”. Daarom is dit stukje aan haar noeste arbeid opgedragen.