Dikke Kijktip

Het klinkt haast ongelooflijk. Iemand die vijf psychoses doormaakte en daarvoor dagelijks 23 tabletten moest slikken, herstelde zo goed dat hij nu een “normaal” bestaan leidt. Zelfs zonder pillen. Maar (de ook van Psychosenet bekende) Bram Berkvens deed het. En in het KRO-programma De Wandeling legde hij precies uit hoe. Bijvoorbeeld door moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken en zichzelf te onderzoeken, om zo bij de mechanismes te komen die tot zijn psychische klachten leidden.

Natuurlijk is dit de kortste samenvatting van het jarenlange en intense proces dat de Brabantse ervaringsdeskundige doorstond. Het gevaar bestaat dan ook om er te vluchtig naar te luisteren. Want inderdaad, zonder psycho-farmaceutische pillen, dat wil iedereen wel. Echter, voor Bram was stoppen met pillen geen doel op zich, maar eerder een voortschrijdend inzicht; omdat zijn herstelproces zo vorderde kon hij beginnen na te denken over het helemaal stoppen met slikken van pillen.

Kortom, Bram herstelde zo goed dat zijn pillen overbodig werden. Naast de hoop die Bram uitstraalt, is er ook een inzicht; willen herstellen van een psychose is een heel ander uitgangspunt dan willen stoppen met het slikken van pillen. Immers, willen zwemmen is ook krachtiger dan zonder zwembandjes willen zwemmen.

Pillen zijn dus bruikbaar, totdat ze in de weg gaan zitten. Daarbij twee overwegingen. De eerste is dat Bram tot de minderheid behoort die het kan; stoppen. 23 pillen was in Brams geval het (erg stevige) maximale, nul blijkt nu wel het minimale. En twee, een herstelproces als dat van Bram verslijt rustig een jaartje of wat, eerder tien dan twee of drie. Daar leer ik van dat ik in mijn eigen herstelproces geen haast hoef te hebben.

Naast hoop en inzicht brengt Bram ons nóg een les. Een herstelproces gaat gepaard met jarenlang vallen, opstaan, de confrontatie met jezelf, het sleutelen aan medicatie én bovendien met een moedige en wijze psychiater die voor een ommekeer kan zorgen. Natuurlijk kan dat ook een andere hulpverlener zijn, of een vriend, of een hele e-community als Psychosenet.

Wetende dat Bram Berkvens, door zijn verhaal te delen, een voorbeeld is voor iedereen die een psychose doormaakte, hoeft niemand te betogen dat Bram ons land ook daarom verrijkt -tot en met-, dat spreekt voor zich. Als ervaringsdeskundige ben ik trots op ervaringsdeskundige Bram Berkvens. Dikke kijktip als je De Wandeling nog niet bekeken hebt!

Dit stuk verscheen op PsychoseNet


Een vriendelijke zuiderbuur nam afscheid na te zeggen dat hij nog wel even zou kijken of hij het Roma-theater op 12 december zou gaan halen. Niet veel cola en een plas later sta ik zelf ook weer op de straten van deze bonkige stad. Dit is dus Rotterdam, de stad van Hans, mijn oude collega die vlakbij de Oude Haven werkt. Eigenlijk ben ik op doorreis naar Utrecht, vanuit Delft, na een bezoekje ten kantore van mijn online boekhouder… Exact!

Langs de Coolsingel gluurt het schaalwaardige stadhuis over mijn schouders en Max Verstappen racet door mijn gedachten. Exact, mijn online boekhouder dus, is namelijk trotse sponsor van de vliegensvlugge nummer 33 die eerder aardde dan volwassen werd. En zonder het te weten heeft Max-Boss zelfs bemiddeld in ons gesprek dat volgde na een clusterbotsing, veroorzaakt door miscommunicatie en gebrek aan empathisch vermogen.

Maar ja, hoe boos ik ook was, Exact heeft zich natuurlijk ook niet al te netjes opgesteld. Overigens is dat allemaal uit de lucht hoor. Je staat verbaast als je ziet wat een ontmoeting teweeg kan brengen in een geautomatiseerd conglomeraat als Exact, dat dus meer klanten heeft dan Almere inwoners. Ineens zag ik de gezichten achter het werk, dat in 1984 als Epsilon in een garage begon, begin 21e eeuw tot grote hoogtes steeg, en nu ruim 3.200 handen bezighoudt.

Empathie is de sleutel in elk conflict. Want Raymond, van Exact dus, hoefde echt zijn divisie niet aan zijn lot over te laten om met ik-zei-de-gek in gesprek te gaan. Toch deed hij dat wel.

Kortom, we zijn weer dikke vrienden. Het is verder mijn stellige hoop dat Exact de sponsor van Max blijft en dat ze nog eens op een Ferrari staan, Raymond en de zijnen. En voor de mensen die zich afvragen waarom ik geen restituties van Exact overweeg? Ik heb met mijn volle verstand ja tegen ze gezegd. Niet helemaal onterecht, bleek vandaag. Een kwartje valt in Rotterdam. Empathie, het gaat nog eens heel groot worden. #snappieum


Exact – 15 days of silence (updated)

Last month I wrote a letter to my online accountant, the accountant I just can’t get rid off. I politely asked them if we could talk about a solution. Not to my surprise, I got zero response. It already was very clear to me that the people at the Dutch branch of Exact are taking their customers not very seriously. In fact, sometimes they’re even quite rude and mean as well. That’s why I’ll try another door at Exact. CC @Exact (Global Twitteraccount). 


Utrecht, October 28th, 2016

Dear people at Exact,

If you take a couple of peeks around here, you’ll find out what keeps me occupied. Don’t bother, I’ll save you some time, I’m all about mental health. Truly not something I really take for granted. In fact, I do anything I can to maintain it. By taking pills for instance, every morning, although I have to admit I was on a pill-free diet for a while. That was just before you called me earlier this year. But as I said, right now, I’m happy to take my pills again.

You need to know that coming on or off medication is a remarkable process. Now, I wouldn’t recommend it to anyone, but you won’t hear me discourage someone with such a wish in advance either. It’s the most personal thing ever, you see? But if you check your call records, you’ll find that we spoke on the phone in al three phases of my process -on meds-off meds-on meds- last summer.

On medication, after seven years of strict use, I spoke to you for the first time early in May this year, in a state which I can only describe as slightly sedated. Also, as I had also smoked some marihuana, I listened apathetic and extra carefully to what your sales rep had to say. The sales-scripts did their job and my guess is that probably there’s a lot in them about persistence, friendly persistence.

Success for you. A new trial-account sold, as you’d call that I assume. First month free, and after a three months of little to no use, a tab of around 130 euros. Not really funny, as you can imagine. Especially when you just started your pill-free diet and seven years of stacked emotions try to find their way out. You probably noticed that when I called you up again.

After a fierce spree of emotions, your friendly colleague (a lady) remained friendly. She understood my message, which was, and is, for now: I don’t want to have anything to do with you anymore.

She urged me to unsubscribe via my internal Exact webpage. But she also said that it would be impossible for me to reach that page due to my back-due payments. At this point, I was furious and decided that I wasn’t going to solve this problem for you. So I apologised for my harsh words earlier and asked if she would please would be so kind to take me out of your books and records. In return, I paid your bill.

Unfortunately, today, I received a reminder from you. Via mail, subject: Payment. In this email you kindly directed me to my internal Exact webpage in the event some questions would arise. You’ll probably understand why I didn’t make that effort, but I called up your colleagues of the Dutch Credit department. Yeah, they were kind of surprised receiving my call, because I was not able to present them a confirmation of the unsubscription.

As we say in the Netherlands when dealing with bureaucracy: Purple crocodile, of course! An insurance company came up with that to describe a process when you’re being forced to endlessly turn in circles. Because in my e-mail, where I received your reminder, no such confirmation was to be found. Without noticing my growing frustrations, your colleague, I call him Mister X., advised me to search my physical mail, because “it will probably be in there”. Sure, I’ll search my paper pyramid and I’ll call you back later, not a problem. So I thanked Mister X. and remarked that empathy is also a customers’ need.

Like no other, I’m aware of that. I started my career as a dial-hungry sales rep at a bank. The secret of telemarketing is, if you ask me, that you need to try your best to start to love the other person on the line. A personal note sounds better than elevator music, something like that. But Mister X. didn’t owe me an apology, just yet. Because when he forgot to disconnect our call, I could hear him talk about me with 3 or 4 colleagues, in every way but an emphatic one.

My attempts to inform Mister X. that I was in on his conversation were useless, so I dialled his number again. Three times, no answer. Busy, busy, busy. Three or four people, chatting about me, described as: “would you believe what a guy this is?” Touché, rightfully so, but picking up the phone to speak to him again: no ma’am.

You can imagine how happy I was to reach your sales reps who were kind enough to put me through to Mister X. I told him what I’d heard him discuss with his colleagues. We shared our experiences in a polite way, and it sometimes actually feels good to be crystal clear.

The last phase of that pill process remains. Right now I’m on, but even off medication, you won’t see a day that I will throw the first stone, so be assured that I still look forward talking to you about a possible solution to my cancelled-but-not-quite-cancelled subscription. Don’t hesitate to reach out, there’s always a double side to a message. Just like being on or off meds. Maybe your message says: ‘this marriage is over’. Perhaps it’s an invitation for a cup of coffee. I’d appreciate either. And I don’t charge for my feedback.

Kind regards from ‘that guy’,


Jerry Allon


*Update* Exact invited me to come over and discuss this situation. More to come…


Zelf denk ik er al een tijdje aan, maar net zo moedig als mijn zussen ben ik niet. Althans, nog niet. Dus in het etablissement in de werfkelder brak het ijs tussen ons drie met een nieuwsgierige babbel over een tatoeage. Q&A kende ik verder niet, maar dat geeft niets. Integendeel. Voor onbekende mensen onder elkaar is het namelijk zelfs makkelijker om echt goede gesprekken te voeren. Want iets dat normaal gesproken te persoonlijk zou zijn deel je soepeler met iemand die je niet meer zult zien. Dus zo kwam ik wat meer te weten over Q&A, zo omschreven omdat zij bij elkaar horen én vraag en antwoord in ons gesprek zo lekker in balans waren. Q, een mooie en iets te snel wijs geworden dame van net aan 20, heeft zojuist haar lange krullen gedoneerd. Ze vertelt over het te vurige temperament dat ze zou bezitten. Ik kan er geen spatje van ontdekken. A, haar niet veel oudere vriend, betaalde een hoge prijs voor het vertrouwen van naasten maar koestert zijn geleerde lessen. Zo goed, dat hij de belangrijkste les -van Q- op zijn arm tatoeëerde. En oh ja, Q is in verwachting van A. Dat is dus heel goed nieuws voor hen, en voor ons kikkerlandje. Het piepjonge stel Q&A, voor wie steun van naasten geen vanzelfsprekendheid is, moet echter wel vanaf stap één beginnen. Stap maatschappelijke opvang. Gelukkig hebben we in Nederland de capaciteiten om mensen het eerste treetje te kunnen laten opklimmen, maar of ons kikkerlandje ook een wolk van een Q&A-tje ziet opgroeien hangt van net iets meer af. Niet van de liefde tussen vader en moeder in dit geval, dat zit degelijk snor. Wel is het voor Q&A belangrijk dat ze in hun toekomst kunnen blijven geloven, zoals dat voor ons allemaal geldt. Als wij niet in onszelf kunnen geloven, dan mogen we ook anderen niet kwalijk nemen dat zij zulks nalaten. Voor één keer gooi ik de comments open. Wens erop los. Voor Q&A, of voor wie dan ook. Alles dat lief is komt ongecensureerd langs de moderator!

Ik ben veilig

Utrecht, 7 november 2016

Twee jaar en één dag geleden schreef ik mijn lustrumbrief aan P. Hier even een dikke *spoileralert*, want in deze brief, aan mijn Psychose, beschreef ik mijn liefde voor het zogezegde onheil dat mij overkwam. Vooropgesteld, ik wil de ernst van een psychose op geen enkele manier bagataliseren. Door haar voelde ik mij extreem onveilig bovendien. Wel heeft mijn psychose mij -in waanzinnige metaforen- verteld in welke hoeken van mijn geest al jaren de onrust uitgebroken was. Laat Van Fenema lekker kletsen, het is voor mij dus allesbehalve een zinloze gedachtenverwarring geweest. Na jaren van arbeid in de financiële wereld zelfs broodnodige variatie, carrieregewijs. Ik begon ook een bureau. En nimmer vergat ik de oude wijsheden, van de nog oudere Beurs; kom terug in september. Het kon allemaal niet voorkomen dat ik op zoek bleef. En soms vergat ik zelf dat herstel juist in teleurstellingen zit. Ik stopte tevergeefs, maar dus per sé niet zonder succes, met pillen, en van tabakszalvers moet ik niets meer hebben. Met Stan deelde ik mijn extra pittige mosselen, nieuwe rondes, nieuwe kansen kwamen daarna. Gelukkig zit er ook een sprankje genie in deze gestoorde post. Want één antwoord, precies zeven jaar en één dag later, roept weer duizenden vragen op. Geen punt. Dat antwoord is namelijk: ik ben veilig.

Extra noot: die hond heet Jackie en is zo’n -uit Portugal geadopteerde- rakker die overdag workshops mollen vangen geeft en ’s nachts even drie momenten bij je eenzame ziel komt snuffelen of alles okay gaat. Hij is niet van mij, en zeker niet te koop.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Utrecht, 28 oktober 2016

Lieve mensen van Exact, online boekhoudsoftware,

Als u wat verder rondneust op deze site leest u wat mij zoal bezighoudt. Vooruit, ik bespaar u de moeite, het gaat over geestelijk welzijn. Geen vanzelfsprekendheid, althans voor mij, ik doe er alles aan om het te bewaren. Pillen slikken bijvoorbeeld, dat doe ik trouw. Althans, weer trouw. Want afgelopen zomer, toen wij elkaar tegenkwamen, of eigenlijk, toen u mij zo vriendelijk belde, ben ik een tijdje op pillendieet geweest. Maar nu dus niet meer.

Een wonderlijk proces, echt waar. Ik zou het niemand aanraden, maar echt afraden kan ik het ook niet. ’t Is iets persoonlijks ziet u. Misschien heeft u het niet in de gaten, toch kunt u zich inmiddels een behoorlijk plaatje vormen van hoe dit voor mij geweest is. Serieus, in alle drie de fases van dit proces hebben wij elkaar aan de telefoon gehad.

Aan de medicatie, zo’n zeven jaar lang, sprak ik u voor het eerst in een staat die ik het best kan omschrijven als licht gesedeerd. Daarbij blowde ik erg veel, dus luisterde apatisch alsook geinteresseerd naar wat u te vertellen had. De bel-scripts deden hun werk, en er stond kennelijk ook iets in over vriendelijk blijven aandringen.

Succes voor u. Nieuwe proefklant, zoals dat heet hè? Maandje gratis en drie maanden daarna ineens een rekening van 130 -bind me er niet op vast-. Inmiddels was mijn pillendieet al een tijdje een feit toen ik mijn zeven jaar opgespaarde, intense emoties herontdekte, onder andere met u aan de telefoon.

Uw vrouwelijke, vriendelijke collega trakteerde ik op een kanonnade van emoties. Overigens, mijn boodschap was en is, voorlopig: ik wil niets meer met jullie te maken hebben.

Uw vriendelijke, vrouwelijke collega drukte mij evengoed op het hart dat ik kon opzeggen via mijn interne Exact-systeem, waarvan de toegang mij bovendien geweigerd zou worden naar haar eigen zeggen. Vol woede besloot ik dat ik daar niets mee kon. Toch heb ik mijn excuses aangeboden en gevraagd of uw collega, mij wilde schrappen uit uw klantbestanden, en in ruil daarvoor heb ik netjes uw rekening voldaan.

Helaas kon ik vandaag weer een herinnering van u tegemoet zien. Over de mail. Vragen over deze herinnering waren makkelijk te stellen via mijn interne Exact-systeem. U begrijpt dat ik niet geprobeerd heb om in te loggen, maar besloot direct contact te leggen met uw Creditafdeling. Daar waren ze nogal verbaasd over mijn telefoontje omdat ik zogezegd geen bevestiging kon overleggen van de schrapping.


Paarse krokodil natuurlijk, want in mijn mail, waar de herinnering wel terecht kwam, was geen bevestiging binnengekomen, maar de post was vast een plek waar die bevestiging wel zou liggen, aldus meneer X. (naam expres gefingeerd). Natuurlijk, vraagt u mij gerust een berg administratie van een tuinlaaf hoog door te spitten en U later terug te bellen. Daarom heb ik meneer X. vriendelijk bedankt en hem gewezen op het feit dat empathie ook een klantbehoefte is.

Dat weet ik als geen ander. Zelf begon ik als telefonisch colportreur, bij de Bank. Het geheim van dat mooie beroep is dat je van de ander aan de lijn moet gaan houden. En andersom. Sleutel tot succes. Iets met een persoonlijke noot kraakt de weerstand. Maar ja, meneer X was mij geen excuses verschuldigd, toch accepteer ik wel zijn terechte excuses voor het feit dat hij de lijn vergat te verbreken. Waardoor ik hem de volgende vier minuten allesbehalve emphatisch over mij hoorde spreken met drie tot vier collega’s.

Mijn pogingen meneer X. hierop te wijzen, over de telefoon, werden niet gehoord, dus ik hing op en belde terug. Drie maal. Voortdurend in gesprek. Drie, vier mensen, lekker keuvelend over ik zei de gek, beschreven als: “ik heb er nou weer eentje”. Wat ik gerust ook ben, groot gelijk dus, maar even de telefoon weer opnemen, ho maar.

Gelukkig waren de terstond bereikbare verkoopmedewerkers zo vriendelijk om mij even door te verbinden met meneer X. Beleefd hebben we onze gemeenschappelijke ervaring besproken. Heerlijk, als je even helemaal helder kunt zijn.

De laatste fase van dat pillenproces, vraagt u terecht. U begrijpt dat ik zeker niet in staat geacht mag worden de eerste steen te gooien, maar dat ik nog wel steeds erg om een oplossing verlegen zit. Ik ben heel erg benieuwd naar uw reactie. Schroom niet, een bericht is altijd goed én slecht, net als pillen slikken. Misschien is dat een mail waarin staat: de scheiding is rond. Voor mijn part mag het ook een kop koffie zijn: ik hoef geen VVV-bon voor mijn feedback 😉

Met vriendelijke groeten van die ene die u nu weer heeft,

Jerry Allon

Utrecht, Nederland, Wereld,

Vandaag is het zaterdag 1 augustus 2015. Een heugelijke dag, want het is namelijk de dag dat mijn website zijn eigen grand depart beleeft. Zie hier mijn eigen digitale huis, waar ik te vinden ben voor de wereld, van waar ik mezelf uit op mijn blog, maar van waar ik bovenal aan de slag ga als ondernemende ZZP-er.

Eerst maar eens wat opbiechten. Ik ben helemaal geen ondernemer pur sang. Erger nog, dit zijn mijn eerste stappen als zelfstandige. Dat zijn geen feiten die banken of geldschieters graag horen. Maar gelukkig heb ik ook geen banken of suikerooms nodig. Nee, ik begin daar waar iedereen zou moeten beginnen: op de zolderkamer, in de garage, of in mijn geval, aan de eetkamertafel in een klein appartement in Utrecht.

Ondernemen dus. Maar waar ga ik dan in hemelsnaam mee aan de slag? Nu, ik ga aan de slag met alles dat ik heb. Zegge: levenservaring, gemiddelde vaardigheden met een officepakket, en de verwachting dat er in de komende jaren heel anders naar het begrip geestelijke gezondheid gekeken zal gaan worden.

Mijn eenmanszaak Bureau Jerry Allon gaat open in een wereld waarin er nog bitter weinig kennis over geestelijke (on)gezondheid beschikbaar is. Een bekende psychiater riep nog niet zo heel lang geleden dat de stand van de wetenschap rondom geestelijke gezondheid op een soortgelijk peil staat als die van de totale medische wetenschap een paar honderd jaar geleden.

Voorop, ik heb geen gouden formule om daar verandering in te brengen. Waar ik wel toe in staat ben is het inzetten van mijn vaardigheden om het thema geestelijke gezondheid bespreekbaar te maken en te verhelderen, om het op deze manier uit de maatschappelijke taboesfeer te halen. Genoeg te doen dus.

Enfin, van start dan maar. Vragen? Verzoeken? Verwensingen? De lijnen zijn open!

Broodnodige variatie

Voor de Veerkrachtglossy

Het is 12 november 2009. De dagen van gepieker en nachten zonder slaap zijn niet voor niets geweest, want ineens heb ik het antwoord op alle vragen die al dagen door mijn hoofd racen. Na het duiden van de titels in mijn boekenkast en het overdenken van de nieuwsberichten die via CNN en het NOS journaal tot mij komen, is het me plots helder.

De mensheid heeft de aarde afgeleefd, uitgeput, en kaal gemaakt. Er is geen weg meer terug, alle hoop op betere tijden is vervlogen. Daarom hebben de machtigen der aarde besloten om vandaag nog twee enorme atoombommen op de Noord- en Zuidpool te laten vallen, om daarmee overstromingen en aardbevingen te veroorzaken, zodat alles dat leeft in enkele korte momenten zal worden weggevaagd. Ik denk aan een verschrikkelijk familiedrama, maar dan op globaal niveau.”

Gelukkig heb ik nooit geprobeerd om op het achtuurjournaal aandacht te vragen voor het onheil dat ik aan zag komen. Want echt, dit gevaar voor de mensheid kreeg ik in de gaten na zeer belangrijke overwegingen en logica in optima forma bovendien. Ik zou zelfs zonder blikken of blozen onder ede verklaard hebben dat wat ik dacht echt waar moest zijn.

Uiteindelijk verdwenen mijn waanzinnige gedachten. Helaas bleek de waanzin van mijn psychose –zoals zo’n verwarde staat genoemd wordt- slechts het voorprogramma van de ellende die na mijn terugkeer in de realiteit zou volgen. Die ellende beleefde ik in relatieve stilte stilte en eenzaamheid. Dat kon onmogelijk anders, want alleen (gruwelijke door waanzin of wanhoop gedreven) wandaden ontketenen een maatschappelijke discussie over het lot van ernstig rouwende, werkloos rakende, en dus gebroken mannen. Bovendien blijven veel mensen liever uit de buurt van verwarde lieden die in de volksmond “schizofrenen” heten.

Heel vreemd is dat natuurlijk niet. Tegenwoordig zijn “enkeltjes” naar inrichtingen in Den Dolder, Ermelo of Wolfheze zeldzaam, maar de tijd dat het de norm was, ligt nog niet heel ver achter ons. Bovendien zien we steeds vaker krantenkoppen over verwarde mensen of psychiatrische patiënten, naar verluid als gevolg van een krimpende geestelijke gezondheidszorg door bezuinigingen.

Maar wat is dan het advies van gezaghebbende experts? Het is een hoogleraar Forensische Psychiatrie (de wetenschap die zich richt op criminelen met psychische moeilijkheden) die zegt dat “…we allemaal extra alert moeten zijn. Net zoals we letten op verdachte pakketjes op het station”.

De werkelijkheid is dus dat, bizar genoeg, een specialistische wetenschap als de Forensische Psychiatrie een groep van minimaal honderdduizend mensen in Nederland bestempelt als randterroristen. Want echt, minstens honderdduizend mensen in Nederland voldoen aan de scherpe noch heldere (maatschappelijke) definitie van “schizofreen”. Al zou slechts 1% van deze groep jaarlijks “zendtijd eisen”, dan levert dat grofweg drie verstoorde uitzendingen per dag op. Niet bepaald het geval.

Vooropgesteld, jij bent niet verdacht, laat staan schuldig. Daarom zou je haast wel gek zijn om je aan te sluiten bij de Veerkrachtfabriek, een platform dat is opgezet door mensen die volgens professoren bekeken moeten worden als verdachte pakketjes. Bovendien wil je natuurlijk niet worden aangetroffen in de hoek waar volgens een groot deel van de samenleving meer persoonlijkheden dan lichamen ronddwalen.

Maar toch heeft een behoorlijk aantal mensen het aangedurfd. Ruim twintig mensen zijn door het land getrokken om over hun persoonlijke kracht en kwetsbaarheid te vertellen. Tegen de vijftig mensen hebben hun verhaal gedeeld op de website van de Veerkrachtfabriek. En enkele honderden mensen op hebben op Twitter en Facebook hun steun voor de Veerkracht- fabriek uitgesproken.

De verscheidenheid van individuen binnen de Veerkrachtfabriek laat zien dat “schizofrene” – of ruimer genomen-, “psychiatrische” figuren niet bestaan. Nee, wat de mensen van de Veerkrachtfabriek gemeen hebben met elkaar en met ieder ander op deze aardbol, is dat ze beschikken over een veerkrachtig vermogen waardoor ze de toekomst optimistischer kunnen bekijken. Ondanks de gebeurtenissen waar het verleden ons mee op kan zadelen.

Door de openbaarheid en het eeuwige van het digitale zullen de verhalen en creatieve vermogens van de leden van de Veerkrachtfabriek de broodnodige variatie verschaffen. Dit om te voorkomen dat unieke mensen worden vermalen tot de bedorven eenheidsworst waarvoor ze soms gehouden worden als ze in de container belanden.

Oligarchen van de geest

Onlangs stond er een interview in Vrij Nederland met Wouter Kusters, een filosoof die twee psychoses doormaakte in zijn leven. In het interview stipt Kusters onder andere aan dat het op z’n minst vreemd te noemen is om een psychose plat als ziekte te beschouwen, zelfs betekenis zou hebben en dat pillen voor hem allesbehalve dagelijkse kost zijn.

Hoe verrassend, op internet maakte dat nogal wat heftige reacties los.

Echt fronsen moest ik, toen een heerschap de pillen weigerende Kusters aanraadde om zichzelf van het leven te beroven, zodat hij zijn kind niet voor een hamburger zou aanzien. Om er vervolgens achter aan te slingeren dat een vriend van hem aan kanker was overleden. Dat we even weten wie die goede en de slechte is.

Onwetendheid troef, hetgeen echt ontspoorde op The Post Online, waar ik zag dat nota bene een psychiater, Esther van Fenema, de visie van Kusters afdoet als een simpel verlangen om overal betekenis aan te geven. Ze haalt het in haar hoofd om Kusters duiding van zijn psychose af te doen als was het bijgeloof bij noodweer op een bruiloft.

Nee, Kusters kan dan wel twee psychoses meegemaakt hebben en er ruim twintig jaar analyse op loslaten, feitelijk is zijn visie romantische flauwekul want een psychose is een ziekte die gedachten zinloos ontregelt. Sterker nog, Kusters’ gedachten zou je zelfs als “verhoogde betekenisverlening” kunnen zien, een teken dat een psychose misschien wel aanstaande is.

Hier komt terloops even de klassieke psychiaterspunchline naar voren: “Dat je niet begrijpt dat je ziek bent hoort bij je ziekte.” Geen misverstand over wie de gezonde en de zieke is.

De tragiek van haar betoog is dat Van Fenema Kusters wel de maat neemt, maar zelf ook niet kan afbakenen wanneer psychotische verschijnselen echt een ziekte zijn. Miljoenen mensen horen stemmen, miljarden zijn paranoïde, slechts een fractie krijgt een diagnose. En overigens niets veranderlijker dan diagnoses in de psychiatrie, dat zal ook Van Fenema beamen.

Kortom, psychiaters als Van Fenema hanteren natte vingers als ze schizofrenie of bi-polaire stoornis oordelen. En uiteraard het handboek voor de padvinderij die de psychiatrie heden ten dage nog steeds is: de DSM.

Prima dat Van Fenema een andere visie heeft, maar de absolute waarheden die ze veinst in pacht te hebben lijken mij juist elitair. Als het niet in het medische model past is het kwakzalverij. Laat er geen misverstand over bestaan, de oligarchie van de geestelijke bijstand is compleet met types als Van Fenema en Jomanda. Dresscode witte jas of blauwe jurk, anders kom je niet in de mode.